Sonra bana çöz bu bulmacayı diyip kayboluyorlar.Hayatımı oynuyorum tenimde.Acı çektiğimde tırnaklarım tüm derimi parçalıyor,kaybediyorum , başa dönüyorum.
Kot pantolonun mavimsi bir rengi olupta her şeyle nasıl bu kadar uyum sağladığını hala anlamış değilim.
Cumartesi şarkısı olsun bu da..:)
Wonderwall (oasisinetofficial tarafından)
Her yağmur yağdığında camdan tavanı olan bir yerde gökyüzünü seyretmek geliyor içimden..
Kadınlar pençeleriyle tutunurlar hayata.
Tırnaklarının arasında kalmış bir avuç hissi kendi renkleriyle kapatırlar.
Teni solan bir kadın yine de renkleri isteyebilir dudaklarında.
İçi acıyan kadının saçları yine de dalga dalga olabilir.
Sonra berbat hissetmişliğin verdiği çelimsizlikle, hayatın üzerinden geçercesine dümdüz olur saçları.Tırnakları kırılır, kirpikleri dökülür hatta kırmızıdan bile nefret eder.Narin yaradılışın zerafetinden, kadınlığından usanır.Kendi kırılmışlıklarını sığdırır hayata.Kimse anlamaz ki kadın hayatını boynundaki kolyenin izinde, parmaklarındaki yüzüğün ağırlığında, topuklarındaki acıda,ensesine dökülen saçlarının arasında saklar.Ve sonra tek bir kokuyla hepsi kaybolur…
Yolculukta dinlenebilecek güzel şarkılar önerseniz ne güzel olur ? :)
‘Sanatı muhafaza edersen ya müzelik olursun ya konserve.’
Çekip gidelim şu soluksuz köşelerden.
Derisiz vücutlardan , perdeli hayatlardan geçip gidelim.
En kırmızı başlıklı kızına ya da en korkunç adamına gidelim, dünyanın.
Nefessiz kalalım ama yeter ki nefesimizi boğmayalım şu havada…
İçimin derinliklerinde kayboluyorum bazen , boğuluyorum, nefessiz kalıyorum, uyandığımda ellerim kanıyor.
Bugün bir kez daha buğulu havaları ne kadar çok sevdiğimi farkettim.Ankara’ya bir başka yakışıyor puslu gökyüzü, yağmur havası…Bana da sadece müzik dinleyip yürümek ve soluklanmak düşüyor.
Beynindekini sustursan canın daha az acır mı?
Arsız soluklar karıştı.
Küçük sarışın çocuğun gelip af dilemesinden anlamalıydı.
Gün kararacaktı.
Gün küsecekti , susup ağlayacaktı.
-Vahşiler gökyüzünde
-Kırılganlar içimde
Beni bekliyorlar.
Kaldırın soluklarımı, değiştirin ruhumu, kısın şu müziği!
Bileklerim acıyor, saçlarım kırılıyor, gözlerim yanıyor.
Kirpiklerim kıvrılmaya, yanmaya çoktan alıştı.
Gün gelir koparır onları benden teker teker.
Nefesini bırakır enseme ..
Sonbahara takılmış bir ağaç
çığlık çığlığa nasıl düşürürse yapraklarını
Bir kelebek
nasıl saklarsa ruhunda meleklerin öldürdüğü bir tırtılı
öyle bir trajediyle
Öyle bir dönüşümle kabulleniyorum
kendi doğana sırnaşmanı!
/Küçük İskender
